Γίνε Εσύ η Μητέρα που Πάντα Είχες Ανάγκη

Κάποιες φορές, μεγαλώνοντας, δεν λάβαμε την καθοδήγηση, την κατανόηση ή την αγάπη που χρειαζόμασταν. Ίσως να μας έμαθαν να είμαστε σκληρές με τον εαυτό μας, να νιώθουμε ενοχές για την ξεκούραση, ή να ντρεπόμαστε όταν ζητάμε τρυφερότητα και σύνδεση.

Αλλά ξέρεις κάτι; Μπορείς να γίνεις εσύ η μαμά που πάντα ήθελες δίπλα σου. Δεν χρειάζεται να περιμένεις πια. Εσύ είσαι αυτή που μπορεί να δώσει στον εαυτό σου όλα όσα του έλειψαν.

Όταν κάνεις ένα λάθος και αντί να σε κατακρίνεις, λες “είναι εντάξει, άνθρωπος είμαι”, τότε γίνεσαι ο υποστηρικτικός γονιός που σε παρηγορεί, όχι αυτός που σε μαλώνει. Όταν γελάς με τον εαυτό σου, του δείχνεις ότι δεν χρειάζεται να είναι τέλειος για να αξίζει.

Όταν αφήνεις πίσω σου μια σχέση που σε άδειαζε, που σε έκανε να νιώθεις ανεπαρκής, και αποφασίζεις πως αξίζεις αγάπη χωρίς να παρακαλάς, τότε φροντίζεις τον εαυτό σου όπως θα φρόντιζε μια στοργική μητέρα το παιδί της. Του λες: “Δεν είσαι υπερβολικός που έχεις ανάγκες. Απλώς ήσουν σε λάθος μέρος.”

Και όταν, κουρασμένη, απλά ξαπλώνεις χωρίς να αισθάνεσαι τύψεις, χωρίς να αποκαλείς τον εαυτό σου “τεμπέλα”, τότε του δείχνεις ότι αξίζει ξεκούραση, όχι μόνο όταν έχει “παραγάγει”, αλλά επειδή είναι ζωντανη και χρειάζεται φροντίδα.

Κάθε φορά που επιλέγεις την καλοσύνη αντί για την αυστηρότητα, τη συμπόνοια αντί για την κριτική, κάθε φορά που σου δίνεις αυτό που σου έλειψε, κάτι μέσα σου γιατρεύεται.

Δεν είναι εύκολο. Αλλά μπορείς. Και αξίζει.
Γιατί αυτό που δεν πήρες τότε, μπορείς να το δώσεις τώρα.

Και ξέρεις κάτι ακόμα; Όσο περισσότερο το κάνεις, τόσο πιο φυσικό θα σου φαίνεται. Θα γίνει η δική σου νέα κανονικότητα: να μιλάς στον εαυτό σου με αγάπη, να τον αγκαλιάζεις νοερά όταν δυσκολεύεται, να τον επιβραβεύεις όταν κάνει μικρά βήματα προόδου, ακόμα κι αν δεν είναι τέλεια.

Όταν τα βράδια ξαπλώνεις και ο νους σου γεμίζει σκέψεις για το τι δεν έκανες, τι δεν πρόλαβες, τι θα έπρεπε να είχες κάνει καλύτερα, μπορείς να σταθείς για μια στιγμή και να ψιθυρίσεις στον εαυτό σου: “Έκανες το καλύτερο που μπορούσες σήμερα. Και αυτό είναι αρκετό.” Αυτά τα λόγια είναι σαν ένα απαλό χάδι, σαν μια τρυφερή κουβέρτα που σε τυλίγει και σε ηρεμεί.

Μπορείς να γίνεις ο ασφαλής χώρος σου. Εκεί όπου κανείς δεν σε κρίνει, όπου κάθε σου συναίσθημα είναι αποδεκτό, όπου η κούρασή σου δεν είναι αδυναμία αλλά ένδειξη πως προσπαθείς με όλη σου την ψυχή. Εκεί όπου η αποτυχία δεν είναι λόγος για αυτοτιμωρία, αλλά ευκαιρία να μάθεις και να γίνεις πιο δυνατή.

Γίνε η μητέρα που θα σε έπαιρνε αγκαλιά όταν έκλαιγες και θα σου έλεγε: “Είμαι εδώ. Μπορείς να ακουμπήσεις τα βάρη σου πάνω μου.” Μπορεί να μην το είχες τότε, αλλά μπορείς να το δημιουργήσεις τώρα. Εσύ για εσένα. Να χτίσεις εκείνη την αγκαλιά που θα σε περιμένει πάντα ανοιχτή, χωρίς όρους, χωρίς κριτική, μόνο με αποδοχή.

Και κάθε φορά που το κάνεις, κάθε φορά που επιλέγεις να σταθείς δίπλα στον εαυτό σου αντί να σταθείς απέναντί του, γεφυρώνεις το χάσμα που δημιουργήθηκε όταν ήσουν μικρή. Τότε που ίσως δεν σε είδαν, δεν σε άκουσαν, δεν σε κατάλαβαν όπως είχες ανάγκη. Τώρα όμως, μπορείς να σε δεις. Μπορείς να σε ακούσεις. Μπορείς να σε καταλάβεις.

Γιατί αξίζεις όλα αυτά που σου έλειψαν. Και αξίζεις να τα δίνεις στον εαυτό σου κάθε μέρα, λίγο-λίγο. Και θα δεις πως, σιγά-σιγά, εκείνη η φωνή μέσα σου που σε αμφισβητεί, που σε κρίνει, θα αρχίσει να μαλακώνει. Θα αρχίσει να γίνεται πιο τρυφερή, πιο συμπονετική.

Και τότε, θα καταλάβεις πραγματικά τι σημαίνει να είσαι η μητέρα που πάντα είχες ανάγκη. Η μητέρα που σε αγκαλιάζει στις δύσκολες στιγμές, που σε ενθαρρύνει στις αποτυχίες, που σου χαμογελά όταν τα καταφέρνεις, και που, πάνω απ’ όλα, σε αγαπά χωρίς όρους.